недеља, 09. мај 2010.

Slava :D



Ovaj slavni svetitelj rodio se u
kući bogatih i časnih roditelja u
Kapadokiji. Kad mu je otac postradao
kao hrišćanin, majka se preselila u
Palestinu gde je dečak odrastao i već
u dvadesetoj godini dospeo do čina tribuna
u službi cara Dioklecijana. U to vreme car
je započeo veliki progon hrišćana, ali je
mladi Đorđe stupio pred cara i odvažno rekao
da je i on hrišćanin. Time je započelo njegovo
stradanje za veru. Tamnica, okovi, krvave rane
po celom telu i sva druga strašna mučenja nisu
pokolebali mladića. On se neprestano, usrdno i
iskreno molio Bogu i Bog ga je isceljivao i
spasavao smrti na veliko divljenje naroda.
Kada je Đorđe molitvom vaskrsao jednog mrtvaca,
mnogi su primili veru, a među njima i careva
žena Aleksandra, glavni žrec Atanasije,
zemljoradnik Glikerije, potom Valerije, Donat i Tirin.

Car je najzad odlučio da Đorđa i svoju
ženu osudi na smrt sečenjem glave. Carica
je izdahnula na stratištu pre pogubljenja,
a sveti Đorđe posečen je 303. godine. Mnoga
čudesa dešavala su se od tada na njegovom grobu.
Gospod ga je, zbog njegove iskrene i nepokolebive
vere, učinio moćnim da pomaže svima koji su u
nevolji i koji ga iskreno slave i prizivaju njegovo ime.

Danas je Đurđevdan, jedan od najviše slavljenih
praznika kod Srba. Kićenje kapija i ulaznih vrata
venčićima od poljskog cveća samo je jedna od svetkovina
kojih je na dan svetog Đorđa, koji je ubio aždahu,
više nego na bilo koji drugi prolećni praznik.

Đurđevdan obiluje svetkovinama i obredima iz drevnih,
prethrišćanskih vremena pogotovo u stočarskim predjelima.
U tim krajevima su i do danas uz Đurđevdan sačuvani običaji
koji svedoče o svetkovini opšteg buđenja u prirodi – obredna prva
muža ovaca, žrtvovanje jagnjeta, ritualno kupanje, đurđevdanski uranci kraj kladenaca ili česama kao prirodnih svetilišta, devojačko pletenje venca uz prigodno ´vjenčevo pjevanje´ (´O Đurđevu uranak se sprema, ništa ljepše od proljeća nema!´).

Veliki praznik Đurđevdan je i od
takozvane diobne važnosti, jer
uzima se kao završetak zimljoj
polovini godine, odnosno počinje letnja
polovina godine – đurđevdansko polugođe
kada se pale i ´mangupske furune´ (počinje toplo vrijeme).

Na Đurđevdanak (hajdučki sastanak) i Mitrovdanak (hajdučki rastanak)
nekada se i državi plaćao danak – dva puta godišnje – za Đurđevdan i Mitrovdan. Marva se na Đurđevdan šibala vrbovim i drenovim prućem radi zdravlja i napretka stada i krda. U nekim krajevima stoka se kadila tamjanom, a u mravinjak su zakopavali stočni kolač (stočni poskur), grumen soli i živo kokošje jaje da prenoće, ne bi li se stoka patila (množila) kao mravi (koliko mrava – toliko brava).

Kao i svake godine, proslavili smo nasu slavu
Djurdjevdan..Trpeza je bila punaslanih i
slatkih delicija, gosti su dolazili i
odlazili i kuca je odisala duhovnoscu...

4 коментара:

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...